بنگالی‌ها حتی در میان شادی‌های خود نیز

 از درد مردم فلسطین و ایران غمگین هستند

 جشن سنتی «پوهه لا بویشاخ» [1] بنگال است و در همه‌جا صدای دهل و طبل به گوش می‌رسد. در دست‌ها کوزه‌های رنگارنگِ تزئینی و بر لب‌ها نوید آغاز سال نو بنگالی است. اما راهپیمایی بویشاخیِ امسال در داکا، پایتخت، تنها به یک جشن محدود نشده؛ بلکه به فریادی از نای وجدان جهانی تبدیل شده است. در میان رنگ‌های زرد و سرخِ این جشن سنتی، این‌بار آهی عمیق برای کودکان فلسطینی و ایرانی نیز از دل ها برآمده است.

صبح روز سه‌شنبه (۱۴ آوریل)، در این راهپیمایی باشکوه که از دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه داکا آغاز شد، صحنه‌ای متفاوت توجه همه را جلب کرد. در حالی که هزاران نفر برای استقبال از سال نو بنگالی به خیابان‌ها آمده بودند، در دستان گروهی از جوانان پلاکاردهایی دیده می‌شد که روی آن‌ها نوشته بود: «فلسطین را آزاد کنید»، «جنگ آمریکا در ایران را متوقف کنید» و مانند آن.

در میان جمعیت انبوه راهپیمایی کننده، هنگامی که نغمه نی در فضا طنین‌انداز و آسمان و زمین را پر کرده بود، چشمان برخی افراد با دیدن آن پلاکاردها اشک‌آلود شد. شادی جشن گویی برای لحظه‌ای در برابر ویرانه‌های غزه متوقف شده بود.

پیام‌هایی که در دستان شرکت‌کنندگان در راهپیمایی دیده می‌شد، مانند «جنگ آمریکا در ایران را متوقف کنید» یا «سیاست جنایت‌کاران را محکوم کنید» یادآوری می‌کرد که در حالی که ما در لباس‌های نو مشغول جشن و شادی هستیم، در جایی از این جهان، مادری شاید در سوگ از دست دادن فرزندش همچون سنگی بی‌جان فرو افتاده باشد.

جشن فقط به معنای شادی شخصی نیست، بلکه همدردی با درد دیگران را نیز در بر می‌گیرد. این همان درسی انسانی بود که راهپیمایی دانشکده هنرهای زیبای داکا ارائه داد. در زبان یکی از دانشجویان شرکت‌کننده در راهپیمایی، این احساس جاری شد: «ما برای همه آرزوی خیر داریم. اما وقتی در گوشه‌ای از جهان خون ریخته می‌شود، این راهپیمایی ما ناقص می‌شود اگر از آن‌ها سخن نگوییم. این پلاکاردها صرفا موضع سیاسی ما نیست، بلکه بیانگر عشق انسان به انسان است.

در این راهپیمائی سال نو، واکنش به رخدادهای بین‌المللی، در کنار عکس العمل به مشکلات داخلی جای خود را یافته است. در خیابان‌ها مطالبات مردم نسبت به مسائل مهم کشور نیز به نمایش درآمده است: «جنگل‌های شاندربان را نجات دهید»، «برای محصولات کشاورزی قیمت منصفانه بدهید»، «تجارت آموزش را متوقف کنید.»

ترکیب این صداهای اعتراضی با نقاشی های بزرگ و سنتی راهپیمایی، نوعی پیوند شگفت‌انگیز ایجاد کرده است. با فرارسیدن ساعات عصر، در باغ بوکولتالای دانشکده هنرهای زیبای داکا برنامه‌های فرهنگی آغاز می شود. اما در میان مردم، همچنان گفت‌وگوها حول همان پیام‌ها می‌چرخد.

 صبح نخستین روز بویشاخ نشان داد که بنگالی‌ها تنها بلد نیستند جشن بگیرند، بلکه می‌دانند چگونه در کنار انسانیت در معرض خطر نیز بایستند. هر قدم از این راهپیمایی بویشاخی امروز، نه فقط برای خود، بلکه با آرزوی آزادی برای همه مردم تحت ستم جهان برداشته شد.

باشد که سال نو برای همه صلح به ارمغان بیاورد. از داکا تا غزه، از تکناف (شهری در بنگلادش) تا تهران؛ در همه‌جا ناله‌ها خاموش شود و تنها نوای بلند پیروزی انسانیت باقی بماند.

https://dailyinqilab.com/national/news/883747

شایان ذکر است؛ نوروز بنگالی (پوهه لا بویشاخ) مصادف با روز 14 آوریل سال میلادی است و این روز، آغاز سال نو بنگالی بشمار می رود. در این نوروز بنگالی که امسال آغاز سال 1433 از تقویم این سال سنتی بود، همانند آغازین روز سال های مختلف همه کشورها، مردم بنگلادش به جشن و شادی می پردازند و یکی از نمودها و جلوه های این جشن و شادی، حضور قشرها و سنین مختلف مردم با پوشیدن لباس های نو (که با رنگهای زرد و قرمز است) در برخی مکان های مرکزی و یا تفریحی شهر ها گرد هم آمده و سرور و شادمانی می کنند.

امسال این رویداد فرهنگی و تاریخی همزمان با جنگ آمریکا و رژیم صهیونیستی علیه کشورمان بود و از این جهت، در برخی از اجتماعات عیدانه این مناسبت، پوستر های و نوشته هایی در حمایت از ایران و فلسطین در دستان مردم دیده می شد. نوشتار حاضر به این بهانه به رشته تحریر در آمده و در روزنامه معروف و پرتیراژ انقلاب بنگلادش منتشر شده است.